Goede voornemens en balans

Een nieuw jaar. Tijd voor voornemens, nieuwe plannen en nieuwe kansen en meer balans. Of zo wordt ons dat toch ‘opgedrongen’. Zelf heb ik er weinig last van, ik heb een véél groter ‘nieuwjaar’ gevoel op 1 september dan op 1 januari. Dat heb je zo als mama met 2 jonge kindjes. Ze zijn 5 en 8 hoor, maar ik blijf ‘jong’ zeggen, in de hoop dat ik ze zo toch een beetje klein kan houden.

Met andere woorden, voor mezelf dus geen lijstjes of schone-lei-gevoel. Normaal gezien. Want ik heb afgelopen maand, toen de kerstboom uit de doos werd gehaald en de lichtjes werden gecheckt, een belangrijke beslissing genomen. Een beslissing waar ik eigenlijk al maanden mee worstelde. Maar ineens was het klaar en duidelijk.

Druk druk druk

Wist je dat ik de laatste 3 jaren 2 bedrijven en dus 2 jobs en mijn gezin met elkaar combineer? En dat door het succes (jaja, leuk hé) van Touch of Gold de balans in mijn leven weg was?

In een hopeloze poging om de boel gemanaged te krijgen, ging deze chaoot ongelooflijk veel plannen, lijstjes maken, structuur aanbrengen,… Alles waar ik eigenlijk als persoon helemaal niet van hou.

Het lukte me op die manier om gezond te koken, Tante Kaart klanten (zo heet het andere bedrijf) tevreden te houden, Touch of Gold verder uit de grond te stampen (waarbij Valerie een eerbare vermelding krijgt), mijn kinderen in het gareel te houden, quality time met hen te hebben, te gaan fitnessen, mijn huis min of meer op orde te houden (met poetsvrouw een paar uur per week), mijn man niet compleet te verwaarlozen (dankjewel Filip voor het geduld),…

Daarmee is het lijstje jammer genoeg niet eens af. Ik hield dus wel meer dan 2 balletjes in de lucht. En het lukte, yes we did it (Dora zingt mee op de TV). Maar de lol was er wel vanaf.

Was het weekend, dan kreeg ik gegarandeerd wel een migraine aanval, of was ik doodop. Geen koffietjes meer met vriendinnen (of als ze er wel waren was dat met één oog op mijn gsm en onder tijdsdruk), mijn mama die tegen iedereen verteld dat ik geen tijd meer voor haar heb. Mijn man die standaard de basket opzette (ik haat basket kijken), omdat hij toch wist dat ik niet meer naar beneden kwam na half negen.

Het gevoel dat ik naar adem hapte, ik een stuk minder geduld had, de ene slapeloze nacht de andere opvolgde.

Tante Kaart

Het Tante Kaart verhaal, waarin ik vooral ontwerp voor particulieren (geboortes en huwelijken), moest wijken voor Touch of Gold. Dat stond al eventjes vast. Niet omdat het niet meer graag deed, maar omdat de avonden vol afspraken me deden verlangen naar rustige avonden met man en kids.

Omdat ik in al mijn structuur- en plan-woede ook de cijfers eens deftig doornam, deze tegenover de kosten en uren (echt ALLE uren) werk plaatste en dan tot de conclusie kwam dat de opbrengsten niet genoeg waren. Niet dat het allemaal zo dramatisch was, maar er was werk aan de winkel, er moest ook daar een goed uitgewerkt sociaal media plan voor komen. Toepassen en in de praktijk zetten wat we zelf leren aan onze Touch of Gold klanten. Maar ik had er geen tijd voor.

Bovendien geeft Touch of Gold me de kans om ook creatief te zijn, zowel in de huisstijlen als in de marketing verhalen. Creativiteit op een hoger niveau, zo voelt het voor mij.

Met meer uitdaging, omdat het altijd wat anders is. Voeg daaraan toe dat ik binnen Touch of Gold de kans om telkens voor fantastische mensen te mogen werken, die vaak véél meer voor ons zijn dan gewoon ‘klanten’.

Zoektocht

Tientallen scenario’s zaten de afgelopen maanden in mijn hoofd:
hulp zoeken, stoppen, de activiteiten beperken, iemand aannemen, een pauze nemen, een andere aanpak, beperken van aanbod,…Het passeerde allemaal de revue.

Maar de knoop doorhakken, dat lukte me niet.

Toen. Ja toen, die laatste week voor de kerstvakantie had ik 2 afspraken. Die ik eigenlijk wilde afzeggen wegens te druk. De ene was met Katrien, onze fotografe, en Kathleen, iemand die naar een brainstorm kwam van Touch of Gold.

We gingen gewoon even gezellig lunchen. ‘t Moest snel gaan, geen tijd. Snel naar huis, naar de volgende afspraak. Ik voelde me er niet goed bij. Kathleen vroeg aan me hoe het kwam dat ik het zo druk had. Katrien zat naast me en staarde me met grote ogen vol ongeloof aan toen ik het lijstje afratelde.

In de auto later zei Katrien nog dat ze onder de indruk was van de lange lijst van to-do’s en verplichtingen. Of dat wel goed ging komen.

De dag erna ging ik met een vriendin van in mijn studietijd een halve dag de stad in. Ik durfde niet afbellen, had Tine al maanden niet meer gezien en onze afspraakjes zijn zeldzaam. Tine vertelde over haar burn-out, en de afgelopen maanden in haar leven. Ik kon haar lijstje met symptomen bijna één voor één afvinken. Ik vertelde haar van mijn ‘balans’ dilemma.

Tien minuten later was het beslist, en éénmaal thuis belde ik Valerie om het nieuws te vertellen.

De beslissing

Tante Kaart zal in 2018 een sabbatjaar nemen. Pauzeknop induwen en dus ook de balans terug vinden. Het enige wat er nog zal zijn, is een beperkte wenskaarten collectie. Voornamelijk rouwkaartjes met een mooie boodschap. Die ik kan maken wanneer en hoe ik wil. In de zetel. Met mijn kindjes naast me.

Eind 2017 nam ik dus afscheid van Tante Kaart, zodat Touch of Gold méér aandacht krijgt, meer kansen, onze straffe plannen eindelijk helemaal in de praktijk omgezet kunnen worden. Zonder dat ik op de toppen van mijn tenen loop. Die balans gaat Touch of Gold en onze klanten alleen maar ten goede komen volgens mij.

De les

2018 start dus met balans, hoop, enthousiasme, opluchting en veel plannen.

Want dat heb ik wel geleerd de afgelopen jaren en maanden, dat plannen zelfs voor een chaoot als mezelf nodig zijn om je te kunnen focussen en écht stappen verder te raken in het leven. Dat plannen en structuur de sleutel zijn tot meer balans in je leven. En laat dat nu zijn wat volgens mij wel heel belangrijk zijn.

Met andere woorden: dat plannen en die structuur is onderdeel van de nieuwe, verbeterde Emilie, en zit intussen helemaal ingebakken. Geen ontkomen meer aan! 🙂

Stay Gold -xo-

Emilie

 

Pin It on Pinterest