facebook

Je wist het al. Ik ben fan. Fan van Marie Kondo. Marie bracht me de laatste maanden veel plezier. Opruim plezier én bijhorende extra rust in mijn hoofd.

Wel, het bleef niet bij het opruim plezier. Marie herinnerde me aan een belangrijke les die ik een paar jaar geleden leerde en die ik met jullie wil delen.

Child pose please

Marie heeft twee opvallende rituelen. Als ze een huis binnen komt, gaat ze op de grond zitten, sluit haar ogen en dankt het huis. Het lijkt wel of ze ineens midden in de kamer een indrukwekkende “child pose” gaat neerzetten.

Ook spullen die de deur uit gaan omdat ze niet aan het “spark joy” principe voldoen worden niet zomaar zonder boe of bah in de vuilniszak gekieperd. Nee nee, ook daarvan wordt afscheid genomen én de kleren of andere spullen worden bedankt voor hun bijdrage aan je leven.

Dankbaarheid

De rituelen van Marie gaan over dankbaarheid. Marie is niet de enige trouwens die het thema aanboort. Je kunt geen magazine meer open slaan of het gaat over dankbaarheid. Dankbaarheid voor de kleine dingen. Dankbaar zijn voor hetgeen je hebt.

Het zou je gelukkiger maken, die dankbaarheid. Je kunt er burn-outs mee vermijden. Je focust meer op het positieve en daar word je helemaal happy van. Je slaapt er beter van. Leek me wel iets voor ons Feelgood ondernemers.

Zeker toen ik las over een grootse studie. Het is ook nog eens wetenschappelijk bewezen. Als je dat niet over de streept trekt dan weet ik het niet!

Positiviteit vs. tegenslagen

Ik dook er dus in, in die hele dankbaarheid kwestie. Ik leerde dat ik dat van nature wel in me heb zitten. Ik ben op zich nogal positief ingesteld.

Nogal, zeg ik want ook ik heb er al een goeie portie tegenslagen op zitten. Dat maakt een mens wat voorzichtiger. Zacht uitgedrukt welteverstaan.

Ik werd met de neus op de feiten gedrukt door me bezig te houden met die bewuste dankbaarheid. Omdat ik probeerde net meer te genieten van de kleine goeie dingen én daarop te focussen. Toen pas viel het me op dat ik een deel van mijn positiviteit ergens onderweg was kwijt gespeeld.

Tijd voor actie!

Ik probeer mijn dankbaarheid én positiviteit al een aantal jaren terug op peil te brengen. Testte in mijn queeste al wat tips uit.

Ik hield een paar maanden zelfs een dankbaarheid dagboekje bij in een handige app. Ik gebruikte Gratitude journal 365. Om in te noteren én om iedere dag een andere foto aan toe te voegen. Vooral die foto’s, dat hield ik een tijdlang vol.

Moest ik ergens wachten of had ik een mindere dag, dan overliep ik de afgelopen dagen. Ik werd er duidelijk vrolijk van, had meer energie en liep vaak met een lach op mijn gezicht.

Na een tijdje ben ik ermee gestopt omdat ik de app niet meer nodig had om te zien hoeveel er in mijn leven is om dankbaar om te zijn. Erbij stil te staan. Op te slaan in mijn geheugen. Ervan te genieten.

Wake-up call

Het werd een automatisme. Bewust om te springen met de mooie kleine momenten in mijn leven. Toch had ik het ook weer wat losgelaten denk ik. Er iets minder bewust mee omgesprongen. Ik had het ook niet meer zo hard ‘nodig’.

Marie Kondo en haar Netflix serie gaven me een wake-up call. Ik heb de app opnieuw gedownload (en gemerkt dat er een pak nieuwe zijn bijgekomen). De app is nog niet gebruikt maar ik merkte al dat ik we weer meer bewust ben van mijn dankbaarheid momentjes.

Daarstraks nog, toen ik een selfie nam met mijn twee zonen op de trap van het cultureel centrum. We kregen de kans om samen onverwacht voor de eerste keer naar het theater te gaan. Hun blinkende oogjes, hun lachende gezichten, de geur van hun versgewassen haren. Zij zaten op een bank voor me, ik op een stoel. Ze leunden naar achter, steunden met hun warme rugjes tegen mijn benen. Legden hun hoofden tegen elkaar. Schaterden, schrokken en leefden mee met de personages.

Zalig. Kippenvel. Ultiem geluk.

Dat wil ik opnieuw meer bewust ervaren. Doe je mee?

Stay Gold -xo-

Pin It on Pinterest