5 mei, stralend weertje, fijn feestje en dan ineens vliegt je zoontje van 6 als een katapult door de lucht. BAM op de grond, en brullen! Vier uur en een operatie later was z’n linker arm voorzien van pinnen (net boven elleboog) en een open gips.

Vijf weken later eindelijk oef die gips eraf! Die ‘oef’ was duidelijk misplaatst, want na het flauwvallen en een nachtje slapen was er een rode, warme plek. Een ontsteking… En dus is Siebe al een week thuis, met vieze (bah, kokhals geluiden alom) antibiotica om te nemen, in afwachting van een ‘plan’ voor verdere aanpak.

Niet leuk dus! lEn dan komt dat kleine stemmetje in mijn hoofd toch nog boven. Waarom is het eigenlijk logisch dat ik als zelfstandige mama de week doorbreng met mijn kind en mijn werk en mezelf zomaar aan de kant schuif? Maw minder opdrachten afgewerkt, minder uren gewerkt, geen yoga, ’s avonds nog een paar uur doorwerken om het maar gedaan te krijgen, Skypen met klanten met Siebe op de achtergrond (of hem omkopen met chips of ijsjes zodat hij een uur zich koest zou houden),… Wat zouden die klanten nu wel van me denken? En mijn boekhouder, die lekker oordelend volgende maand nee knikt en zegt; die omzet zou toch nog wat hoger mogen (ah ja want het moet altijd hoger, meer, beter,…) en na mijn excuus ‘ziek kind’ kijkt alsof ik van een andere planeet kom terwijl ik de volgende geeuw niet kan bedwingen (ah ja want je wordt daar ook doodmoe van natuurlijk).

En hij gaat het niet graag lezen, maar waarom gaat mijn man er ook zomaar vanuit dat ik dat deel wel eventjes mee voor mijn rekening neem, en hij fluitend naar het werk vertrekt, wetende dat het toch allemaal geregeld is?! Dat is deels natuurlijk mijn eigen schuld, daar ben ik me ook wel van bewust maar toch…

De mini feminist in mij steigert, en geeft dan ook gelijktijdig toe dat ze genoten heeft van de onverwachte quality time met zoonlief maar vraagt zich af of er eigenlijk wel iets veranderd is sinds de ‘goeie’ oude tijd?

Natuurlijk wel, denkt de eeuwige positivist in mij, maar dat kleine stemmetje blijft toch in mijn hoofd galmen, want we zijn er nog lang niet als je het mij vraagt…

Pin It on Pinterest