Het begint al vroeg, dat pesten

Mama mamaaaaaa….vandaag was Amber niet lief voor mij. Ik heb het tegen de juf gezegd. Ze heeft gezegd dat ik stom ben. En wat heb jij dan gedaan? Ik heb mijn tong uitgestoken! Flink hé. Euuuuhhhh….

Plagen, pesten, ambeteren, niet lief zijn voor elkaar. Het begint al in de crèche! Na iedere fase denk je als ouder hoopvol: dat betert.

Om dan vast te stellen dat het gewoon terug komt. Pestgedrag, per leeftijd op een ander niveau en een andere manier.

Ik had er vroeger last van, van die pestkoppen. En was dus heel blij toen het eindelijk stopte. Dat was pas later in het middelbaar, of zelfs pas toen ik verder ging studeren. Ik weet het niet goed meer, gelukkig maar. Het was dan ook niet eens zo erg, maar toch heeft het een diepe indruk nagelaten.

Als ik de dag van vandaag pestverhalen hoor, dan krijg ik kippenvel en hoop ik met heel mijn hart dat mijn eigen zoontjes gespaard blijven. Maar ik maak me er geen illusies over. Want ze zijn overal, die pestkopjes, en in alle vormen.

Iedereen lief voor elkaar

In mijn volwassen leven heb ik er (bijna) geen last meer van. Een ongepaste opmerking hier en daar, dat blijkt erbij te horen. Ik verbaas me vaak over de ongevoeligheid van anderen, probeer nog altijd een olifantenhuid te kweken en me er niets van aan te trekken. Of me dat lukt is een ander paar mouwen ;-), maar ik kan het in ieder geval goed verbergen intussen.

Ik had het me ook zo voorgesteld: je bent volwassen en dan is iedereen lief voor elkaar.

En als je elkaar niet ligt en er is geen klik, dan negeer je elkaar of hou je het op oppervlakkige vriendelijkheid. Simpel toch?
Maar wat blijkt? Het werkt zo niet. Damn. Blijkbaar zijn er ook nog genoeg volwassenen die je onder de noemer ‘pestkop’ kunt plaatsen. Je hoort er ook wel regelmatig over, over pesten op het werk. Maar het blijft toch nog een taboe.

Waarom mensen aan het pesten slaan, dat begrijp ik nog altijd niet. Want geen enkel excuus is goed genoeg volgens mij. Dat is een lijn waar je niet over gaat.

Ondernemende pestkop

Kan je je voorstellen dat ik nog altijd regelmatig van mijn stoel donder? Want mijn naïviteit is dan misschien grotendeels in de kiem gesmoord, helemaal weg is het niet.

Als er één groep van mensen is, die hetzelfde meemaken, dezelfde problemen tegenkomen, vechten om er te raken, dan zijn het toch ondernemers, niet?

Ik ga ervan uit dat we elkaar (onder)steunen waar het kan, dat concurrentie wel bestaat maar we daar op een volwassen manier mee om kunnen gaan. We hebben op zoveel vlakken minder voordelen en steun dan werknemers, dan moeten we er toch zijn voor elkaar?

NIET DUS.  Vorige week las ik het nog, in één of ander forum met ondernemers. Niet iedereen denkt er blijkbaar zo over.

Want ook daar komt het voor.

We pesten ook elkaar.
We zijn niet lief voor elkaar.
We gunnen elkaar te weinig.
We zien het licht in de ogen van een ander liever niet schijnen.
We zijn jaloers.
We lachen anderen uit.
We gebruiken anderen als reden voor ons eigen falen.
We kopiëren.
We ondermijnen.

Lelijk toch? En als de ene begint, dan volgt de andere.
Gelukkig reageren ook anderen er afkeurend op, en dan ben ik blij dat ik niet de enige ben die dat niet vindt kunnen. Ik denk dat het merendeel van die commentaren en opmerkingen uit jaloezie komen en onmacht. Dat we veel te vaak een ander verantwoordelijk stellen voor onze eigen situatie.

Oproep

Bij deze een oproep.

Zullen we elkaar steunen? Eerlijk advies geven? Elkaars grootste fans en supporters worden? Blij zijn voor een ander bij succes?
Want als we dat niet met elkaar doen, wie gaat het dan doen? En willen we onze kinderen niet laten zien hoe het WEL moet?

Stay Gold -xo-

 

Pin It on Pinterest