facebook

Ten eerste: ik bedoel onderstaande niet neerbuigend en eerder grappig (ik voel nu al dat ik me ga laten gaan in onderstaand schrijfsel)…. Het voelt nog zoals gisteren toen ik zelf een starter was, en de afgelopen jaren waren niet altijd even gemakklijk. Jullie zijn bij deze gewaarschuwd.

Ze doen me eigenlijk denken aan mijn kinderen, de startende ondernemers. Meestal overenthousiast met een geweldig idee en vaak ook een romantisch beeld van het ondernemerschap. Ze staan te springen van ongeduld om eraan te beginnen. De rest van de wereld hun idee of product te laten ontdekken. Een beetje zoals kinderen die je ’s morgens vertelt dat je die dag naar de dierentuin gaat…

Ik zal je even omschrijven hoe dat bij ons thuis eraan toe gaat.

Je kondigt een daguitstap aan die ochtend, en vraagt direct of ze zich dan wel eventjes willen aankleden. Mijn zoontjes zijn 7 (net geen 8, we hebben dit weekend een jarige in huis) en bijna 5, en zijn in het algemeen nogal zelfstandige kereltjes. Na tien minuten en véél lawaai (ai waar ligt die dafalgan?), staan ze beneden. De oudste heeft gewoon z’n T-shirt met lange mouwen (het wordt 30 graden en hij weet dat héél goed) over z’n pyjama aangetrokken. Daaronder z’n favoriete mega kort geworden sponsen broekje. De jongste is vergeten z’n onderbroek aan te doen, heeft z’n sokken tot boven z’n knietjes getrokken en de te kleine sandalen van vorig jaar aangetrokken. Maar het ziet er wel ok uit zo op een afstandje.

Een startende ondernemer (nee, ik wil jullie niet allemaal over dezelfde kam scheren) doet vaak iets gelijkaardigs.

Met de beste bedoelingen schieten de ideeën hem of haar te binnen! Vaak begint dat met: ik MOET naamkaartjes hebben. Nu! En oh ja ik zal maar zo een pagina aanmaken op Facebook. Nu! Oh en olala, een website, dat MOET je toch ook hebben. Want waar sta je in het digitale tijdperk nu zonder website?

In eerste instantie is dat allemaal ok en ziet het er vaak ook nog min of meer goed uit. De complimentjes vliegen je om de oren, want je hebt het meeste helemaal zelf gemaakt, of een vriend / student /vriendelijke buurman ingeschakeld om je te helpen. Je vrienden en familie zijn vaak zo lief om niet te zeggen dat ze het resultaat leuk vinden, maar niet echt héél erg professioneel.

Gek ook, dat het eerste wat ik vaak te horen krijg is, ik MOET naamkaartjes hebben. Zoals iedere Belg een baksteen in de maag heeft, heeft iedere ondernemer wel een stapel visitekaartjes in z’n winkelmandje nog vooraleer de ondernemersnummer is aangevraagd. Op Vistaprint zijn ze gratis, wist je dat trouwens al? Ik bedenk me dan vooral (helemaal tegen m’n eigen winkel in zoals ze dat zeggen) dat in ons digitale tijdperk telefoonnummers, e-mail adressen, namen toch supersnel zijn uitgewisseld via onze smartphones of andere handige dingen?

Enfin, alle zijwegjes even achterwege laten (mijn hoofd bestaat uit 80% chaos, als je me kent is dat niets nieuws). De startende ondernemer neemt een al dan niet vliegende start en komt vroeg of laat wel terug op een aantal van bovenstaande stappen.

Jammer genoeg is dat terugkomen op niet altijd zo gemakkelijk, evident of kosteloos.

De meest gehoorde gevolgen van die ondoordachte aanpak zijn:

  • Afgesloten contracten (vaak veel te duur) met bedrijven die je website verzorgen – vaak hang je vast aan zo een contract voor een aantal jaren
  • Een logo van het internet plukken (ja de concurrent om de hoek kan zonder enig probleem dezelfde afbeelding gebruiken)
  • Of nog erger: je neemt een afbeelding zomaar van het internet en ontdekt later dat je deze helemaal niet mag gebruiken omwille van auteursrechten
  • Geld uitgeven aan een logo en huisstijl om dan iets later al spijt te hebben van de stijl die je hebt gekozen. Die (huis)stijl hangt nauw samen met je strategie, dus eerst zorg je beter dat je die hebt uitgewerkt en goed zit.
  • Denken dat een website alleen een garantie is voor extra bekendheid en klanten. Ook hier is die strategie weer belangrijk.
  • Facebook en Instagram: een verkeerde soort pagina/account aanmaken, dat pas later te weten komen en dan al je volgers kwijt raken op de nieuwe correcte pagina/account. Om dan dus vanaf nul te moeten beginnen.
  • Een naam kiezen en registeren zonder te checken of deze ook op het web nog beschikbaar is.
  • Wanhopig van alles en nog wat gaan doen, gewoon om je inkomen een beetje op peil te houden, om dan een jaar later te beseffen dat je alleen maar dingen doet waar je niet van houdt (voor mij is dat wel het ultieme genot van ondernemerschap: dingen doen waar je echt van houdt en niet omdat het moet, er moet al zoveel).

Om dan weer te eindigen met mijn lieftallige kids. Misschien, héél misschien, was het een beter idee geweest van mij als mama om een plan op voorhand te bedenken, waardoor ze wel de juiste kleren aanhadden (nee outfits klaar leggen, dat mag ik niet, ze kiezen wel zelf hé, mijn mini-volwassenen).

Natuurlijk zijn die blinkende oogjes en het enthousiasme net dat wat het mama-zijn zo mooi maakt, en ik zou het voor geen geld van de wereld willen missen.

Dus lieve starter, ik wil je zeker niet ontmoedigen, je enthousiasme nekken en je blinkende ogen laten uitdoven, ik wil je alleen maar graag laten weten dat die strategie waar we het zo vaak over hebben essentieel is voor het verloop van je ondernemers-carrière.

Combineer een uitgekiende strategie met je eigen (waarschijnlijk geweldige want je bent onze blog aan het lezen 😉 ) persoonlijkheid en het komt helemaal goed!

-xo- Stay Gold & Keep smiling!

Emilie

Pin It on Pinterest